หัวเรื่องที่เห็นน่าจะเป็นคำอธิบายที่ตรงไปตรงมาที่สุดของหนังสือเล่มนี้ In defense of food เขียนโดย Michael Pollan แปลเป็นไทยโดย คณิตสรณ์ สัมฤทธิ์เดชขจร ในชื่อ “แถลงการนักกิน” แต่ถ้าไม่ขยายความสักหน่อยก็ฟังดูชวนปวดหัวเกินไป ก็ที่กินๆ กันอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่อาหาร แล้วจะเป็นอะไร

เราคงต้องมาตกลงกับตัวเองชัดๆ สักทีกระมังว่าทุกวันนี้เราสนใจจะกินอาหาร หรือสารอาหาร มากกว่ากันแน่ แล้วที่เรากินเข้าไปนั้นมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเรียกว่าอาหารหรือไม่ ตัวอย่างง่ายๆ เช่น เมื่อเราไปซื้ออาหารในห้างสรรพสินค้าก็ลองอ่านฉลาก ดูว่าสิ่งที่เรากำลังจะกินเข้าไปนั้นมันประกอบขึ้นด้วยอะไรบ้าง ถ้ามีรายนามที่เราอ่านแล้ว นึกภาพไม่ออกว่ามันคืออะไร ก็ไม่ควรมั่นใจว่านั่นเหมาะที่จะเป็นเป็นอาหารของเรา

จากอาหารเป็นสารอาหาร

หากคุณเคยเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตในยุค 80 คุณคงเคยเห็นปรากฎการณ์ประหลาดอย่างหนึ่งที่อาหารค่อยๆ ทยอยหายไปจากชั้น หายในที่นี้ไม่ได้หมายถึงหายเกลี้ยงแบบที่เกิดในโซเวียตยุคอาหารขาดแคลนนะ ครับ ของกินที่บรรจุห่อ ถุง หรือกล่องยังมีจำหน่ายแน่นชั้นและช่องแช่แข็งทั้งปีดีอยู่ ผมหมายถึงอาหารเดิมที่เราเคยพบเห็นทุกเมื่อเชื่อวันต่างหากที่ถูก “สารอาหาร” แย่งที่มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก่อนอาหารที่เราเคยคุ้นชื่อ จะไข่ก็ดี ซีเรียลก็ดี ของกินเล่นก็ดี ล้วนมีให้เห็นเกลื่อนชั้นในบรรจุภัณฑ์สีสันสวยสด