| ตอนที่ 18 วันฟ้าใส บุญกุ้มข้าวใหญ่ที่บ้านบุ่ง (1) |
|
|
|
| เขียนโดย บุณย์ตา วนานนท์ |
| วันศุกร์ที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓ เวลา ๑๗:%M น. |
|
กว่าเราจะเสร็จจากการเตรียมรวงข้าวและของที่จะต้องใช้ เราก็ถึงโรงเรียนบ้านบุ่งในตอนบ่าย แต่ยังทันเห็นพ่อทองเจือ สารีอาจ พ่อใหญ่ในหมู่บ้านกำลังทำพิธีไว้สิ่งศักดิ์ในลานข้าว พิธีที่บอกกล่าวขอบคุณและขอแม่โพสพทำการปลงข้าว นวดข้าวที่เก็บเกี่ยวได้ โดยมีแม่ใหญ่อีก 3 – 4 คน นั่งร่วมในพิธี หลังจากเสร็จพิธีง่ายๆ พ่อหมอทองเจือว่าก็หันไปบอกให้คนหนุ่มๆ แถวๆ นั้นจัดเตรียมลานพิธีโดยเอากระสอบข้าวมาล้อมแบ่งเป็น 2 วง เพื่อให้หมู่ญาติพี่น้องที่จะทำทานข้าวเปลือกเทข้าวเปลือกข้าวเจ้าใส่วงใน ส่วนวงนอกที่ใหญ่กว่านั้นสำหรับข้าวเหนียว ที่หัวเสาทั้ง 4 มุมของลานพิธีซึ่งมีหลากสีสันสดกระจ่างตาด้วยริ้วกระดาษสีมีจานสังกะสีเล็กๆ ใส่มัน เผือก กล้วย และข้าวต้มมัดวางไว้ทุกมุม เสาตรงกลางมีรวงข้าวที่ใช้ในการประกอบพิธีปลงข้าวห่อมัดรวบเครื่องเซ่นไหว้ เสร็จพิธีปลงข้าว กับข้าว ปลา ส้มตำที่แม่ครัวทำเลี้ยงคณะเตรียมงานก็เสร็จแล้ว ทีมงานนั่งกินข้าวโฮมกัน คุยแข่งกันม่วนซื่นท่ามกลางเสียงดนตรีคึกคัก ระหว่างการเตรียมการ ชาวบ้านทยอยนำข้าวสารมากุ้มโฮมที่ลาน เสียงคณะกรรมการจัดงานบรรยายเจื้อแจ้วสลับเสียงเพลงยอดนิยมผ่านเครื่องเสียงและลำโพงตัวใหญ่ยักษ์ แม่ใหญ่ 3 – 4 คนที่เมื่อครู่นี้นั่งร่วมพิธีหันมาเตรียมจัดพานบายศรีสำหรับเช้ารุ่งของวันพรุ่งนี้ ตะวันคล้อยลงแต่บรรยากาศยังคงคึกคักผิดปกติวิสัยของหมู่บ้านนี้ ทำให้ลุง 2 – 3 คนหัวเราะเย้ากับเสียงอาจารย์ใหญ่ และผู้ใหญ่บ้านที่ผลัดกันมาเป็นโฆษกเป็นระยะๆ ระหว่างที่กำลังทำ รังผึ้ง ซึ่งสร้างจากโครงไม้ไผ่แต่งด้วยกาบกล้วย สำหรับให้ชาวบ้านนำดอกขี้ผึ้งที่ต้องการถวายวัดเพื่อนำไปหล่อรวมกันทำเป็นเทียนมาประดับตกแต่ง มีคณะทำงานอีก 2 กลุ่มง่วนอยู่กับการตอกเสาลงหลักเตรียมจัดแสดงภาพถ่าย นิทรรศการ และพันธุ์ข้าวเปลือก ค่ำแล้ว... ก่อนพระจะมา พ่อใหญ่แม่ใหญ่ พาเอาจานที่ใส่ข้าวสาร ดอกไม้ และดอกขี้ผึ้ง ที่ประพรมน้ำปรุงน้ำหอมจนฟุ้ง รอทำพิธีที่นานเกือบ 20 ปีแล้วที่พวกเขาไม่ได้ร่วมทำกัน เสร็จจากการเตรียมงานที่งานก็ค่ำแล้ว ... ฉันเดินไปตามทางที่พี่ประวัติชี้ให้ทาง “ตุ๊บ ๆ ๆ ๆ ........” เสียงหนักๆ ดังอยู่ด้านหน้ากองไฟที่มีกระทะเหล็กขนาดใหญ่ใส่น้ำตั้งรออยู่ ปรี่เข้าดูจึงรู้ว่าเป็นการตำนวดแป้งขาวๆ ถามดูจึงรู้ว่าเป็นแป้งที่ได้จากข้าวที่กำลังจะทำเป็นข้าวปุ้น คนตำข้าวชี้ไปทางใต้ถุนบ้านซึ่งมีแม่บุญมา จันทร์ผิว นั่งนวดแป้งข้าวจี่อยู่อย่างแข็งขัน โดยมีลูกสาวตัวเล็กคอยเติมน้ำให้เป็นระยะไม่ขาด แม่สั้น หรือแม่ทองมวย มีสง่า เจ้าของบ้าน แม่งานหลักเลยมานั่งเล่าวิธีทำขนมจีนแบบดั้งเดิมจากแป้งข้าวเจ้าพันธุ์ข้าวแดง ยี่สิบกว่าปีที่แม่สั้นไม่ได้ทำข้าวปุ้น แต่ยังจำและยังทำได้ สาว หนุ่ม เด็กและผู้เฒ่าในหมู่บ้านบ้านบุ่ง มุ่งมั่นแข็งขันเตรียมการกันเต็มที่มา 5 วันแล้ว 2 ปีก่อน พวกเขาไปร่วมงานบุญกุ้มข้าวใหญ่ที่เพื่อนชาวนาร่วมใจกันจัดที่บ้านหนองพรานคาน และเพราะปีนี้การทดลองปลูกข้าวพื้นบ้านของพวกเขาได้ผลดีจนน่าภูมิใจจึงย้ายมาทำบุญใหญ่กันที่นี่ โดยมีชาวบ้านบุ่งทั้งหมู่บ้าน กับคณะ ครู อบต. กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน รวมถึงโครงการข้าวปลาอาหารอีสานมั่นยืน ร่วมกับเป็นเจ้าภาพ เชิญสมาชิกในหมู่บ้านและเพื่อนชาวนาที่ร่วมขบวนการอนุรักษ์ ฟื้นฟู พัฒนาและใช้ประโยชน์ อีกหลายอำเภอ คือ บ้านหนองพรานคาน บ้านสุขสมบูรณ์ บ้านบุ่งมะแลง อ.สว่างวีระวงศ์,อ.ตระการพืชผล, อ.เขื่องในและอีกหลายอำเภอ ซึ่งเป็นเครือข่ายอนุรักษ์และพัฒนาพันธุ์ข้าวพื้นบ้าน จ.อุบลราชธานี มาร่วมม่วนซื่นกันอย่างพร้อมหน้า รอจน 3 ทุ่มก็ยังดูท่าว่าจะยังไม่ได้ดูพวกเขาบีบเส้นข้าวปุ้นก็ต้องกลับที่พักก่อน มีของรางวัลที่ต้องเตรียมสำหรับการแข่งขันมันๆ ม่วนๆ ที่พวกชาวบ้านช่วยกันคิดขึ้นมาเล่นในงานบุญที่ต้องเตรียม พรุ่งนี้เรายังต้องกลับมาบ้านบุ่งกันแต่เช้ามืด
จริงสินะ.... อึดแค่ไหนที่ต้องใช้แรงนวดเฟ้นกันขนาดนั้น และที่สำคัญ... กะทำเส้นข้าวปุ้นเลี้ยงกันไม่ใช่แค่ทั้งหมู่บ้าน แต่เป็นตั้ง 3 – 4 หมู่บ้านแบบนี้ ไม่รู้ว่าปีหน้าจะยังเข็ดไหม? (โปรดอ่านต่อตอนหน้า)
วิธีทำข้าวปุ้น
คลิ๊ป |
ความคิดเห็น
คึดฮอดบ้านบุ่งบ ้านเก่าที่เฮาเก ิด อ้างอิง
RSS feed for comments to this post.